عطر برکت|حلال خوری در صنف داروخانه داران/ از تجویزهای خودسرانه تا کمک های زندگی بخش

«پدرم همیشه می گفت که بیمار را مانند خانواده ات در نظر بگیر.

آدم هیچ وقت برای خانواده اش بد نمی خواهد و سلامتی شان را به خطر نمی اندازد، پس همیشه سلامتی بیمار برایتان در اولویت باشد.

- گروه زندگی: خسته و ژولیده و با چشمان پف کرده گوشه ای برای خود کز کرده بود.

با خستگی و بی خوابی یک شب شیفت.

ساعت نزدیک سه صبح است.

مراجعه کننده ای با یک نسخه کم یاب درِ داروخانه را باز می کند.

پیرمردی رنجور و کم توان.

با چشمانی بی خواب و مضطرب.

زمانی اضطرابش بیشتر آشکار می شود که نسخه را به دستان او می سپرد و می پرسد: بابا جان خیلی گران می شود؟ او شستش خبردار می شود.

خواب از سرش می پرد.

اضطراب پیرمرد توام با شرمندگی به او می فهماند که نمی تواند از پسِ پرداخت هزینه نسخه بربیاید.

سرسری نگاهی به نسخه می اندازد.

همه داروهای نسخه ، خارجی است و کمیاب و گران که شامل بیمه هم نمی شود.

تصمیم می گیرد تا داروها را از قفسه ها پیدا می کند، چیزی به پیرمرد نگوید.

پیرمرد دو مرتبه می پرسد: پسرم هزینه اش چقدر می شود؟! از پشت قفسه می گوید: عجله کار شیطونه.

صبر داشته باش پدر.

با خودش فکر می کند: پیرمرد حتما به داروهای این نسخه نیاز دارد.

وگرنه این وقت شب اینجا چه می کرد.

از دستپاچگی و اضطرابش هم پیداست که پولش را ندارد.